طفیل
هستی عشقند آدمی و پریارادتی بنما تا سعادتی ببریبکوش خواجه و از عشق بینصیب مباشکه بنده را نخرد کس به عیب بیهنریمی صبوح و شکرخواب صبحدم تا چندبه عذر نیم شبی کوش و گریه سحریتو خود چه لعبتی ای شهسو
برچسب:
نویسنده: بهار کاظمیان
تاريخ: دوشنبه
8 دی
1399 ساعت: 6:31